O Miłoście wieczna

1 O Miłości wieczna,
nich oczyma swymi,
do widzenia tak słabymi,
ujrzę Twe promienie,
które świat ten cały
zdobią blaskiem Twojej chwały,
które w nim
dzieciom Twym
złym i dobrym świecą,
radość wszędzie niecą.

2 Pełne Twej dobroci
ziemie są i morza,
pełne niebios Twych przestworza,
a w chwalebnej Twojej
cierpliwości znaki
wciąż odkrywa twór wszelaki.
Twoja moc
w dzień i wi noc
pod skrzydłami kryje
wszystko, co to żyje.

3 Co myśl nasza pojmie
z Twej przedziwnej rady,
ach, to odcień tylko blady!
Jak Cię grzech nasz boli,
jak go co dzięń znosisz,
jednak za nas Ojca prosisz,
i tak nas
w każdy czas
za zło kochasz, Panie!
Któż to pojąć w stanie?

4 Ty odpuszczasz grzechy,
słyszysz grzesznych prośby,
gdyś już ramię wzniósł do groźby!
Widząc łzy pokuty,
znowu się lutujesz,
sąd łaskawie powstrzymujesz.
Każdy grzech
dzieci Twych
łaskę twą odnawia
i na prośbę stawia.

5 Tyś nikogo, Panie,
gdy o litość błagał,
kaźnią w gniewie swym nie smagał,
Kogo do stóp Twoich
z płaczem gnie sumienie,
temu dajesz przebaczenie.
Serce Twe
wzrusza się,
widzi żal i wtedy
łaskę daje biednym.

6 Królu, bądż sławiony,
że nie podług miary
grzechów nam wymierzasz kary.
Chwała Twoim rządom,
że Twa zbawcza rada
światem całym mądrze włada!
Panie chciej
w łasce swej
nadal nas zachować
i ten świat miłować.

Source: Śpiewnik Ewangelicki: Codzienna modlitwa, pieśń, medytacja, nabożeństwo #644