1 Z ochoty szczerej Ciebie
wysławiamy, Panie,
żeś nam swojego Słowa
raczył dać poznanie.
Pokorą nie pogardzasz
nigdy tworu swego,
gdy się poddaje ufnie
mocy Słowa Twego.
2 Filozof oraz pyszny
mędrzec świata tego
nie widzą tajemniczych
spraw Królestwa Twego,
gdyż na rozumie swoim
oni polegają,
więc też Chrystusa Pana
nigdy nie poznają.
3 A nas, swe słabe dziatki,
sobie powołałeś
i nieprzebrane skarby
łaski okazałeś.
Chciej przyjąć za to, Panie,
co Ci dać możemy,
gdy Tobie cześć i chwałę
wdzięcznych serc niesiemy.
4 O wiekuisty Boże,
źródło wszej miłości!
Ach raczże nas utwierdzić
Duchem swej mądrości,
abyśmy w prawdzie świętej
stale już wytrwali,
a swoje powinności
pilnie przestrzegali.
5 Lepszego działu żąda,
kto skarb taki zbiera,
którego mól nie niszczy
ani rdza pożera,
ni kto z obłudnym światem
za marnością goni,
wiecznego bowiem życia
skarby ten roztrwoni.
6 Świętymi nas myślami
chciej obdarzyć, Panie,
bo próżne wszystkie nasze
byłoby staranie,
jeżelibyś nie skłaniał
w Boskiej swej miłości
nas słabych do dobrego
ręką swej możności.
7 Nie zgoła nie wątpimy,
że obietnic swoich
dochowasz wiernie wszystkim
z sług pokornych Twoich;
Ty spełniać chcesz je stale,
kędy Cię wzywany,
gdy z ufną wiarą prosim,
wszystko otrzymamy.
8 Każdego więc wiernego
niech radością będzie
wysła wiać dobrotliwość
swego Boga wszędzie,
gdyś cud swoje wielkie
czyni wciąż nad nami
i litość okazuje
jako nad dziatkami.
My Starred Hymns
My FlexScores
My Hymnals
My Purchased Files
