1 Mają ptaki gniazda swoje,
lisy w jamach kryją się.
Pan gdy błysły gwiazdek roje,
nie miał głowy skłonić gdzie.
Ten, z którego jasność tryska
i którego nieba czczą,
nie miał domu ni ogniska,
gdzie by skłonił głowę swą.
2 Pan niebieskie rzucił progi,
aby podjąć znój i trud,
by wziąć brzemię nędzy srogiej
i wybawić ludzki ród.
Serce Jego wciąż pragnęło
pomóc tym, co w grzechu brną,
ale miejsca dlań nie było,
gdzie by skłonił głowę swą.
3 To dla ciebie szedł Zbawiciel
z niebios wyżyn w śmierci dół,
całe swe poświęcił życie,
przygotował w niebie stół.
Pragnął łaski swojej siłą
sprawić miejsce dla swych sług,
ale miejsca dlań nie było,
gdzie by głowę skłonić mógł.
4 Dziś też chodzi jako biedak,
puka do pałaców, chat,
ale nikt gospody nie da,
nie chce przyjąć Go ten świat.
W każdym kraju i powiecie
jako pielgrzym tuła się,
ale nigdzie na tym świecie
nie ma głowy skłonić gdzie.
5 W serce twoje pukał cicho
i wytrwale dzień po dniu,
ale tyś wiedziony pychą
nie otworzył serca Mu.
Czyż ma zostać więc bezdomnym?
Otwórz Jemu serce swe,
aby w tym mieszkaniu skromnym
Zbawca mógł rozgościć się.
| Text Information | |
|---|---|
| First Line: | Mają ptaki gniazda swoje |
| Title: | Mają ptaki gniazda swoje |
| Language: | Polish |
| Publication Date: | 2002 |
| Topic: | Wiara, milość, nadzieja: Ukryci w Boźej milości |
| Source: | Z rosyjskiego; Przekład: Śpiewnik kościelny |
| Tune Information | |
|---|---|
| Name: | HERZ UND HERZ VEREINT ZUSAMMEN |
| Key: | F Major |
| Source: | XVII w.; Bamberg 1732; Herrnaag ok. 1735 |