Będę Cię wielbił

1 Będę Cię wielbił, mój Panie,
póki na świecie mnie stanie,
boś mnie w przygodzie ratował,
od śmiechów ludzkich uchował.

2 Panie, wołałem ku Tobie,
a Tyˀś mnie wsparł w mej chorobie.
Swej mi dodałeś pomocy,
z wiecznejś wybawił mnie nocy.

3 Zborze ty Pański, chciej swemu
śpiewać Obrońcy pewnemu,
chwałę ze szczerej dać chęci
Jego najświętszej pamięci!

4 W łasce swej Pan Bóg jest stały,
gniew Jego niedługotrwały,
w wieczór cię on zafrasuje,
rano się znowu zmiłuje.

5 Szczęście zaiste mnie było
całkiem już tak zaślepiło,
żem esmiele rzekł: Mocno stoję,
ja się odmiany nie boje.

6 Panie, cierpliwość Twa była
tak pewnym mnie uczyniła…
skoro zaś twarz odwróciłeś,
hardość mą wnet ukróciłes.

7 Cóżem ja począć miał sobie?
Jeno głos podnieść ku Tobie:
Co za pożytek być może
z mojej zagłady o Boże?

8 Czyż proch Ci cześć będzie dawał
albo Twą dobro wyznawał?
Panie mój, racz się zmiłować,
a mnie smutnego ratować!

9 Zwykłej użyłeś litości,
płacz obróciłeś w radości,
wór z mnie zdjąłeś żłobny,
płaszcz zaś włożyłeś ozdobny.

10 Przeto wesoła ma wszędzie
lutnia uwielbiać Cię będzie.
Chwała Twa, wieczny mój Panie,
w ustach mych już nie ustanie.

Source: Śpiewnik Ewangelicki: Codzienna modlitwa, pieśń, medytacja, nabożeństwo #655