947. Wiek życia minął

1 Wiek życia minął,
praca ustała,
związki najmilsze
śmierć rozerwała.
Pańska to wola,
zrządzenie Jego,
idę spokojnie
do grobu swego.

2 Wszak myśli Boże
są miłościwe
i sądy Jego
są sprawiedliwe.
Co On sam złączył,
rozłączyć może.
Uczcie się poddać
Jemu w pokorze!

3 Ach, serce często
chce mieć inaczej,
niż Bóg w mądrości
swej zrządzić raczy.
Lecz przez cierpliwość
tego do chodzi,
że nas najlepiej
sam Ojciec wodzi.

4 On was najlepiej
sam poprowadzi,
i stratę nagrodzi,
w biedzie zaradzi,
przy was z ojcowską
stanie obroną,
weźmie jak matka
was na swe łono.

5 Wszystkie starania
nań swoje włóżcie,
mocno uwierzcie
nic się nie trwóżcie,
lepsza jest zawsze
Pańska opieka
niżeli miłość
mdłego człowieka.

6 Trwać będzie krótko
przez śmierć rozstanie,
bo czym jest życie?
Chwilka to, Panie.
Skoro przeminie,
wzywasz do siebie,
coś tu rozłączył,
spajasz w swym niebie.

7 Kochani, z Bogiem!
W tej stójcie wierze,
że opuszczonych
Bóg wiernie strzeże.
O, strzeż, błogosław,
pociesz ich, Panie,
okaż nad nimi
swe zmiłowanie!

Text Information
First Line: Wiek życia minął
Title: Wiek życia minął
Author: ks. Jerzy Heczko, d. 1907
Language: Polish
Publication Date: 2002
Topic: Wiara, milość, nadzieja: Śmierec, zmartwychwstanie i życi wieczne
Notes: Inna melodia: MÓJ WIEKUISTY PASTERZ (602)
Tune Information
Name: VIEMT' JA, ŽE V NEBI JEST MISTO KRÁSNÉ
Key: f minor
Source: Choralnik ks. Jana Winklera d. 1874



Suggestions or corrections? Contact us
It looks like you are using an ad-blocker. Ad revenue helps keep us running. Please consider white-listing Hymnary.org or getting Hymnary Pro to eliminate ads entirely and help support Hymnary.org.